Ze studia przy ulicy Ratuszowej w Warszawie 6 listopada 1953 roku nadano pierwsze pełne widowisko teatralne przy udziale telewizji pt „Okno w lesie” Leonida Rachmanowa i Jewgienija Ryssa w reżyserii Józefa Słotwińskiego i od tamtej pory co jakiś czas widzowie mogli obejrzeć prawdziwą sztukę teatralną, bez wychodzenia z domu.
Teatr TVP nawet przed zmieniającą się mentalnością ludzi wciąż ma widownię, o jakiej tylko pomarzyć mogą sobie sceny „żywe”. Teatr Telewizji daje wielu ludziom, choćby mieszkańcom mniejszych miast, wyjątkową szansę obcowania z teatrem. Jako jedyni mają możność, za pośrednictwem stacji Polonia, prezentowania swoich dokonań artystycznych bardzo licznej widowni. Teatr Telewizji - nie mając stałego zespołu artystycznego, nieobciążony więc żadnymi w tej mierze zobowiązaniami - może angażować do swoich przedstawień różnych twórców i realizatorów, przez co jest najbardziej zróżnicowaną artystycznie sceną świata, jako że owa różnorodność stanowi sens jego funkcjonowania. A zatem: klasyka i współczesność, dramat i komedia, sztuki obyczajowe, utwory dotykające drażliwych problemów współczesności, spektakle fabularno-dokumentalne, ujawniające wiedzę o długo ukrywanych zdarzeniach i postaciach z historii Polski. Były odgrywane takie sztuki jak np. :
-Molier, Don Juan (reż. Leszek Wosiewicz, 1995)
-A. Mickiewicz, Dziady cz.I i II (reż. Jan Englert, 1997)
-W. Shakespeare, Hamlet (reż. Andrzej Wajda, 1992)
-J. Słowacki, Kordian cz.I (reż. Jan Englert, 1994)
-S. Grochowiak, Lęki poranne (reż. Tomasz Zygadło, 1978)
-S. Wyspiański, Noc listopadowa (reż. Andrzej Wajda, 1978)
Ostatnimi dniami aktorzy odegrali sztukę opartą na powieści Stanisława Mrożka pt „Tango” i wtedy ta szuka miała bardzo dużą oglądalność.
Dziś Teatr Telewizji obchodzi pięćdziesiąte dziewiąte urodziny, jestem tylko ciekawa czy następne nasze pokolenia będą z taką chęcią oglądały te telewizyjne widowiska czy przeciwnie, ilość widzów spadnie do zera. Wszystko teraz leży w naszych rękach, czy sześćdziesiątą rocznica będzie ostatnią, czy też nie.
Teatr TVP nawet przed zmieniającą się mentalnością ludzi wciąż ma widownię, o jakiej tylko pomarzyć mogą sobie sceny „żywe”. Teatr Telewizji daje wielu ludziom, choćby mieszkańcom mniejszych miast, wyjątkową szansę obcowania z teatrem. Jako jedyni mają możność, za pośrednictwem stacji Polonia, prezentowania swoich dokonań artystycznych bardzo licznej widowni. Teatr Telewizji - nie mając stałego zespołu artystycznego, nieobciążony więc żadnymi w tej mierze zobowiązaniami - może angażować do swoich przedstawień różnych twórców i realizatorów, przez co jest najbardziej zróżnicowaną artystycznie sceną świata, jako że owa różnorodność stanowi sens jego funkcjonowania. A zatem: klasyka i współczesność, dramat i komedia, sztuki obyczajowe, utwory dotykające drażliwych problemów współczesności, spektakle fabularno-dokumentalne, ujawniające wiedzę o długo ukrywanych zdarzeniach i postaciach z historii Polski. Były odgrywane takie sztuki jak np. :
-Molier, Don Juan (reż. Leszek Wosiewicz, 1995)
-A. Mickiewicz, Dziady cz.I i II (reż. Jan Englert, 1997)
-W. Shakespeare, Hamlet (reż. Andrzej Wajda, 1992)
-J. Słowacki, Kordian cz.I (reż. Jan Englert, 1994)
-S. Grochowiak, Lęki poranne (reż. Tomasz Zygadło, 1978)
-S. Wyspiański, Noc listopadowa (reż. Andrzej Wajda, 1978)
Ostatnimi dniami aktorzy odegrali sztukę opartą na powieści Stanisława Mrożka pt „Tango” i wtedy ta szuka miała bardzo dużą oglądalność.
Dziś Teatr Telewizji obchodzi pięćdziesiąte dziewiąte urodziny, jestem tylko ciekawa czy następne nasze pokolenia będą z taką chęcią oglądały te telewizyjne widowiska czy przeciwnie, ilość widzów spadnie do zera. Wszystko teraz leży w naszych rękach, czy sześćdziesiątą rocznica będzie ostatnią, czy też nie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz